علت نگارش آن را در مقدمه بيان كرده است . در مناقب الطاهرين : 1 / 39 مى گويد كه اربعين را به عربى و فارسى ساخته است . 4 . تحفة الابرار فى مناقب الائمة الاطهار ( ع ) . اين كتاب به فارسى بوده و بعدها عالمى به نام شيخ نجف بن سيف نجفى حلى آن را به عربى ترجمه كرده و افندى نسخه اى از اين عربى را در شهر فراه ديده است [ رياض : 2 / 272 ] . آقابزرگ هم نسخه اى از آن را در كتابخانه شيخ محمد كبه ديده كه نام مترجم هم روى آن بوده است ( ذريعه : 4 / 88 ) . منزوى در فهرست نسخه هاى خطى فارسى : 2 / 906 مى نويسد كه كتاب تحفه بنام عزالدين محمد فرزند محمد رازى فريومذى وزير به سال 698 نگاشته شده است . اما گويا در نسخههايى كه آقاى جهرمى استفاده كرده ، چنين نامى نبوده است . در متن چاپى صفحه 54 آمده است كه : عقلاى اولوا الالباب . . . . از مؤلف اين كتاب حسن بن على بن محمد بن حسن طبرى [ در چاپى به اشتباه : طبرسى ) . . . استدعاى تأليف كتابى به فارسى كردند در امامت به غايت وضوح كه فردا در قيامت حجت باشد . متن فارسى از سوى دفتر نشر ميراث مكتوب با كوشش آقاى سيد مهدى جهرمى به چاپ رسيده است . ترجمه عربى جديدى از آن كه توسط عبدالرحيم مبارك به انجام رسيده ، و ضمن منشورات بنياد پژوهشهاى اسلامى انتشار يافته است . 5 . اسرار الامامه : عماد طبرى اين كتاب را در رى نخستين بار به فارسى نوشته و سپس به عربى در آورده است . در فهارس ، گاه از كتابى از وى با عنوان امامت به عنوان الامامة الكبير يا كتاب متوسط فى الامامه ياد شده كه احتمال مى رود مقصود فارسى همين اثر باشد . مولف در مقدمه مى نويسد كه وقتى به رى رفته است به درخواست « بعض حفدتى » [ يا در نسخه ديگر « حفدٌ لى » ] آن را نوشته و اين سالها پس از كامل بهايى بوده كه در سال 675 نوشته بوده است . سپس آن را به عربى درآورده كه همين اثر موجود است . طبرى ميگويد كه اين زمان او « علوّ السن » داشته و از ناحيه چشم در رنج بوده